نمی دونم چند سال پیش بود فقط همین که تازه داشتم می فهمیدم زندگی چند بخشه ...

قرار بود با دوستان بریم حرم قرارمون بعد مدرسه بود زنگ اخر که شد یکی گفت سرم درد می کنه یکی گفت درس دارم یکی گفت خسته ام و... تا دلت بخواد بهونه عجیب و غریب ردیف کردن ...

دلم خیلی هوای اون صحن بزرگ بزرگه حرم و کرده بود تا دوباره برم و چراغاشو بشمارم ... گفتم شما نمی یاین مهم نیست تنها میرم ...

وارد حرم شدم مخصوصا" از باب الرضا اومدم تا کمی بیشتر راه برم ... می خواستم برم مسجد گوهرشاد با خودم گفتم بهتره برم صحن سقا خونه اون جا افتاب کمتره ( بچه بودم و فکر افتاب نمی دانستم در پس خورشید چه درخشندگی پنهان است ) ...

رو به روی پنجره ایستاده بودم و ادم ها رو می شمردم .... یا گاهی هم هواسم پرت کبوتر سفیدی می شد که از این طرف و اون طرف می رفت ....

صدای بلندی توجهم رو جلب کرد دیگه از فکر کبوتر و ادما اومدم بیرون انگار صدای یه جوون بود ...

گریه می کرد بلند بلند ... همه نگاهشون به اون جوون بود ....

مادرش ارومش کرد یه چیزی هق هق کنان به مادرش گفت و مادرش همه شروع به گریه کرد دیگه کنجکاویم گل کرد رفتم جلو گفتم چی شده ؟

همه جمع بودند یکی گفت این جوون معلول بوده امام شفاش داده ... گفتم یعنی چی ؟ .... مگه میشه مگه اقا دکتره ؟؟ .... اون موقع هنوز معنی شفا رو نمی فهمیدم ....

هنوز شک داشتم ..... نمی دونستم شفا یعنی چی .....

هفته پیش بعد به هوش اومدن اون مادر باز هم نمی دونستم شفا یعنی چی .... اما دو روز پیش که وقت دکتر داشتم تازه فهمیدم یعنی چی ....

دکتر یه نگاه مبهمی بهم کرد و گفت شما به معجزه اعتقاد دارین ؟

گفتم البته ( دروغ گفتم چون تقریبا" اعتقاد نداشتم ) گفت توی اخرین ازمایشای شما فقط معجزه معنی داره ...

گفتم یعنی چی اقای دکتر ... گفت من بیماری شما رو یک ماه پیش به خانوادتون گفتم و مطمئن بودم چون با خیلی از همکارام مشورت کرده بودم اما دو هفته قبل نتیجه ازمایشتون عجیب بود خبری از بیماری نبود شک کردم و گفتم دوباره ازمایش بدید اما انگار درسته ...

اشک توی چشمام جمع شد به بقیه گفتم من می خوام برم حرم گفتن که باهام میان اما من نمی خواستم گفتم تنها میرم و از اون جا خودم بر می گردم خونه ....

توی حرم اون شب به جای شمردن چراغا لطف هایی رو میشمردم که اقا به من داشته ...

مات و مبهوت مونده بودم ... با خودم می گفتم پس احساسم درست می گفت اون همه قرص و دارو بی دلیل نبوده از طرفی هم خوشحال و از طرف دیگه ناراحت از این بودم که هیچ کسی بهم هیچ چیز نگفته بود ...

وقتی برگشتم خونه اصلا" به روی خودم نیاوردم که من خبر از خیلی چیزها دارم البته دکتر بهشون گفته بود اما من هرگز سوالی نکردم و حرفی نزدم ... ترجیح دادم سکوت کنم تا ....

حالا فهمیدم شفا یعنی چی .... بهتره بگم حالا فهمیدم درد یعنی چی ...

 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ت..ن : روزها مثل باد در گذرند انگار همین دیروز بود شهادت اقا توی حرم سراسر پرچم سیاه بود و حالا سراسر چراغانیست ...

همسایه خوبی نیستم اما همیشه خوشحال بودم که در تنها ترین لحظات زندگی در خانه اش به روی من گنه کار باز بود ... گاهی با خودم فکر می کنم چقدر بد بود اگر گنه کار اجازه ورود به حرم را نداشت ... ان وقت نمی دانستم برای طلب بخشش که را واسطه قرار دهم ...